Het verhaal van Marike.
Marike (53) werkt als hypotheekcoach bij een bank en reist het liefst de wereld rond. Ze heeft fibromyalgie en had jarenlang niet meer gesport, uit angst voor meer pijn. Sinds acht maanden traint ze bij ToThePoint in Tiel. Dit is haar verhaal, in haar eigen woorden.
Ik heb fibromyalgie. Wetenschappers weten volgens mij zelf niet precies wat het is, het is vooral een kwestie van andere dingen uitsluiten. In de volksmond heet het ook wel spierreuma. Het komt erop neer dat ik altijd pijn heb in mijn spieren. Alsof je heel zwaar gesport hebt, of alsof alles de hele dag een beetje verzuurd is.
Daardoor ontwikkelde ik een bewegingsangst. Ik dacht: als ik ga sporten, heb ik alleen maar méér pijn. En daar had ik niet zoveel zin in. Dus deed ik helemaal niets.
Wedden dat het kan?
Ik ben bij ToThePoint terechtgekomen via mijn man. Die had een weddenschap met Joop en ging hier sporten. Toen dacht ik: nou, dan kan ik niet achterblijven. Joop sprak me ook zelf aan: joh, kom eens langs, dan kijken we wat we voor je kunnen betekenen.
Ik wilde eigenlijk toch wel íets gaan doen. Dus ik ben gegaan. En zo is het gekomen.
Heel lang geleden heb ik wel gesport. Maar een sportschool binnenlopen durfde ik gewoon niet meer. Ik had het gevoel dat mensen naar me zouden kijken en ik wist ook niet goed wat ik dan zou moeten doen. Af en toe ging ik een keertje zwemmen of hardlopen, misschien één keer per kwartaal. Dat kun je geen sporten noemen.
Langzaam opbouwen
Ik ben rustig begonnen met fysiotraining. De oefeningen zijn heel divers en niet specifiek gericht op fibromyalgie. Het gaat vooral om sterker worden, wat conditie opbouwen en de balans bewaken tussen belasting en belastbaarheid. Zodat je niet meer pijn krijgt, maar wél fitter wordt.
Inmiddels train ik acht maanden, één keer per week. Soms probeer ik twee keer, maar dat wil ik nog voorzichtig opbouwen. Dat vind ik best lastig. Maar één keer per week gaat gewoon hartstikke goed.
Van een drie naar een zeven
Als ik in het begin een cijfer had moeten geven voor hoe fanatiek ik was: een drie, misschien. Ik had vooral het gevoel dat ik móest.
Nu zit ik op een zeven. Ik merk dat ik stiekem best fanatiek ben en niet onder wil doen voor anderen, of voor mezelf. Ik zoek die grens op, omdat ik denk dat ik toch nog wel iets meer kan. En daar heb ik echt lol in.
Datzelfde geldt voor mijn fysieke fitheid. Het verschilt per week, maar ik zit tegenwoordig vaker bij die zeven dan bij die drie.
De pijn is niet weg, maar wel onder controle
De grootste vooruitgang? Ik voel me beter. De pijn is niet verdwenen, maar hij wordt ook niet erger. Daardoor is mijn bewegingsangst echt minder geworden. Daarvoor deed ik niets, en nu ben ik gewoon aan het sporten en voel ik me niet slechter. Dat is voor mij pure winst.
Daarnaast merk ik dat mijn conditie beter is, dat ik sterker word en dat ik het allemaal veel makkelijker volhoud.
Mijn werk is een zittende functie. Ik zit bijna de hele dag, en daar word ik stijf van. Vroeger was dat precies het probleem: alles voelde stijf aan, waardoor je nóg minder wilt bewegen, omdat je bang bent dat de pijn erger wordt. Terwijl je nu merkt: als je beweegt, gaat het eigenlijk best goed. Dus ik loop tussendoor de trap op en af, maak in de lunchpauze een wandeling als het lukt, en ben hier lekker fanatiek bezig. Dan voelt het gewoon beter.
Er is altijd iemand in de buurt
Wat me hier het meest aanspreekt, is de persoonlijke aanpak. Je traint in kleine groepjes en de oefeningen zijn echt op jou afgestemd. Je doet wat je kunt. De trainers zorgen dat je wordt uitgedaagd, maar remmen je ook af als dat nodig is. En je hoeft het allemaal niet zelf te bedenken.
Dat is ook wat me het meest heeft verrast. In een normale sportschool loop je binnen, ga je je eigen ding doen en als je geluk hebt zegt iemand een keer: misschien moet je dat anders doen. Hier is het compact en er is altijd iemand in de buurt die aanwijzingen geeft, een oefening aanpast of je net wat zwaarder laat gaan. Ze zien je. En het is gezellig, het zijn gewoon allemaal leuke trainers.
Dat persoonlijke maakt hier echt het verschil met andere sportscholen.
Herken jij jezelf in Marikes verhaal? Plan een vrijblijvend gesprek bij ToThePoint in Tiel.
Samen kijken we wat wél kan, precies zoals Marike ook deed.
Zelfverzekerder, ook buiten de sportschool
Ik voel me fitter. En gek genoeg voel ik me ook zelfverzekerder, zeker over het sporten. Voorheen dacht ik: ik durf niet eens te gaan sporten, want ik weet niet of ik het wel kan. Nu denk ik gewoon: ik ga, ik vind het hartstikke leuk en ik bereik er ook nog iets mee.
Mijn doel is fitter worden en meer kracht krijgen. Je wordt ouder, dus je moet investeren in je lichaam. Daar ben ik nog lang niet, ik wil zeker nog meer. Maar waar ik trots op ben: ik doe het met plezier, ik houd het vol en ik ben niet afgehaakt. En ik voel me er over het algemeen gewoon heel goed bij. Dat doel heb ik alvast behaald.
